Een bijna negentig jaar oude Indian motorfiets, die drie jaar heeft stilgestaan, met één trap weer aan de praat krijgen. Kleine wondertjes gebeuren iedere dag, maar dit keer waren we er zelf bij dan dan is het wel heel bijzonder.

Ach, mooie exemplaren zijn er al genoeg

‘Oh Lout, ik ben zó trots op je!’. Stralend kijkt de kleine, inmiddels hoogbejaarde maar uiterst vieve vrouw haar man aan, die glunderend van de rokende en stampende Indian afstapt. Zelfs de oude V-twin lijkt zelfgenoegzaam en zeer voldaan te grijnzen, voor zover een bijna negentig jaar oude motorfiets daartoe in staat is. Kleine wondertjes gebeuren iedere dag. Maar dit keer waren we er zelf bij en dan is het wel heel bijzonder.

Het idyllische boerderijtje - andere woorden zijn er niet om het beschrijven, komt zo uit een prentenboek. Knus tussen de weilanden gelegen, compleet met rijk beladen appel- en notenbomen en die onmiskenbare lucht van een knapperende open haard in de vroege herfstlucht. Wanneer de houten deuren van de voormalige stal openslaan, lijk je in een zorgvuldige opgebouwde set voor een fotoreportage terecht te komen. De rekwisietenafdeling heeft het er druk mee gehad: compleet met lief klassiek Frans vrachtwagentje, tientallen jaren oud gereedschap aan de muur, bak met appels, stoffige flessen en een werkbank die zichtbaar alles al heeft meegemaakt. Punt is alleen dat hier alles écht is. Geen gekunstelde ‘country living’, maar een interieur en een sfeer die je alleen in tientallen jaren liefdevol verzamelen en bijeenhouden kunt opbouwen.

Tekst: Derk Evers
Fotografie: Wout Meppelink