|
Als een bos vlooien uit een tapijt sprongen ze op, de motorrijders.
Dragpipes
Februari 2003 was aardig op weg om als een van de zonnigste van de afgelopen eeuw te worden bestempeld, en dat was te merken. De ochtendkou gooide nog wel eens wat roet in het eten, maar af en toe een stop maken op een parkeerplaats deed wonderen. Daar kwam ik `m tegen, die naamloze eigenaar van een Yamaha DragStar. 'Mooi fietsje', zei ik tegen `m, om het ijs te breken. Hij genoot zichtbaar van het compliment. 'Oh yeah. Supermachine!' antwoordde hij enthousiast. 'En dan die sound.... dragpipes rule, man!.' voegde hij er aan toe.
Bij wijze van demonstratie startte hij zijn machine en gaf vol gas. Het Armageddon van decibels wat vervolgens losbrak, deed mij vertwijfeld afvragen af of mijn gehoorbescherming wel zo goed was als de verkoper indertijd had beweerd. De vogels in de directe omgeving van de parkeerplaats vlogen op en zochten, spastisch fladderend, een goed heenkomen. Tot mijn grote opluchting werd het helse apparaat enkele momenten later weer uitgeschakeld.
Onwillekeurig dacht ik terug aan de wasknijper-elastiek-schoensmeerdoosje-constructies die we als kind op onze fietsspaken monteerden om er, al klepperend, de buurtbewoners mee te irriteren. Op het moment dat ik besloot om mijn weg te vervolgen kwam er een vliegtuig laag over, overduidelijk onderweg naar Schiphol. De DragStar eigenaar keek misprijzend naar boven. 'Takkevliegtuigen', riep hij geirriteerd uit. 'Wat een kolereherrie maken die dingen. Van mij mogen ze allemaal neergehaald worden.' Ternauwernood kon ik de opmerking die op mijn lippen lag nog onderdrukken. Ik startte mijn Kawa, groette nog een keer beleefd, en zoefde vrijwel geluidloos de snelweg weer op.
Hans van Rijsse
Motorfreaks biedt haar lezers de mogelijkheid inhoudelijk te reageren op geselecteerde redactionele stukken. Deze reacties vertegenwoordigen de standpunten en meningen van de lezers die ze plaatsten. Voor reageren op artikelen gelden huisregels. Deze regels zijn hier te vinden.
|
