|
"Motorrijders zijn doodrijders" hield mijn vader me altijd voor.
Motorrijders zijn doodrijders
Hij geloofde er heilig in. Elke gelegenheid nam hij dan ook te baat om zijn gelijk te bewijzen, meestal in de vorm van een krantenknipsel. Het liefst had hij er foto`s van afgerukte ledematen aan vastgeniet, maar die waren dun gezaaid. En als dergelijke foto`s al eens in de krant verschenen hadden ze niets met motorrijden te maken.
Mijn vader leeft al jaren niet meer, maar zijn mening over motorrijders heeft de tand des tijds prima doorstaan. "Motorrijders zijn doodrijders" riep mijn zwager namelijk, vlak voor onze vakantie, met een krantenknipsel in de hand. Ik zuchtte eens diep, en wees hem op de vele ongevallen die jaarlijks met touringcars en veerboten plaatsvonden. Ook wees ik hem op de jaarlijkse ongevalstatistieken, die fijntjes aangeven dat de meeste dodelijke ongevallen nog steeds in en om het huis gebeuren. Met name een wandeling naar Albert Heyn of de Aldi schijnt erg gevaarlijk te zijn.
Veel waarde wordt er aan mijn verweer nooit gehecht, maar ik geef het nooit op. Natuurlijk, ik weet het, ik doe de statistieken enigszins geweld aan. Motorrijden is gevaarlijker dan andere vormen van vervoer. Je bent kwetsbaar; bij een ongeval kom je er zelden zonder kleerscheuren vanaf. Een onvrijwillige vrijage met het asfalt is wel het minste waar je op rekenen mag. Goede beschermende kleding is en blijft daarom een must, weer of geen weer.
We zouden elkaar ontmoeten op een camping in Zuid Spanje: mijn vrouw, ik, mijn zus, en mijn belerende zwager. Wij met de motorfiets, zij met de sleurhut. 'Tot over een week!' riep hij enthousiast, ?als jullie de tocht op die kamikaze-dingen overleven tenminste, hahaha!? Het is er inderdaad niet van gekomen, die ontmoeting: in Zuid-Frankrijk strandden de sleurhut en zijn bestuurder. Een stukje fietsen, een helling af, en alleen remmen met de voorrem werd hem bijna fataal. Het resultaat was een serie hoofdwonden, enkele gebroken ribben, een schouder uit de kom, en een kogelgewricht in stukken, en de diensten van de ANWB om het hele handeltje te repatrië²¥n. Sindsdien noem ik mijn zwager `Crash Test Dummy`. Om te pesten, natuurlijk. Ook ga ik knipseltjes verzamelen over ongevallen met fietsers, in een album plakken, en aanbieden op zijn verjaardag. Nu is het mijn beurt!
Hans van Rijsse
Motorfreaks biedt haar lezers de mogelijkheid inhoudelijk te reageren op geselecteerde redactionele stukken. Deze reacties vertegenwoordigen de standpunten en meningen van de lezers die ze plaatsten. Voor reageren op artikelen gelden huisregels. Deze regels zijn hier te vinden.
|
